Historia

Miejska rzeźnia powstała w 1880 r. przy Szosie Dobromiejskiej (oryg. nazwa- Guttstadter-Chaussee). Aleja nazywała się tak do roku 1933. Od 1945 roku ulica nazywa się Aleja Wojska Polskiego. Rzeźnia rozpoczęła produkcję 15 października 1880. Był to bardzo nowoczesny zakład. Jego budowa w istotny sposób podniosła komfort życia mieszkańców. Stanowił część pierwszych, przemysłowych inwestycji miejskich, w ramach których wzniesiono gazownię, wodociągi, kanalizację i zakład energetyczny z hydroelektrownią na Łynie.

Mimo, że zespół budynków rzeźni pełnił od początku funkcje użytkowe, ich twórcy poświęcili wiele uwagi estetyce. W 1880 roku administracja pruska mogła sobie na to pozwolić. Po wygranej wojnie z Francją w latach 1870-1871 Prusy otrzymały gigantyczną kwotę kontrybucji 5 mld franków w złocie. Dzięki temu rozwinęło się w tym czasie wiele miast pruskich.

Decyzja o budowie rzeźni miejskiej była wynikiem nałożenia na samorządy ustawowego obowiązku budowy zakładu, w którym ubój będzie odbywał się pod kontrolą. Autorem projektu zakładu był urzędnik budowlany Geelhaar. Prace murarskie wykonała, olsztyńska firma Matthiasa Toffla, natomiast firma Floriana Materny dostarczyła cegły. Prace ciesielskie wykonała firma M. Wronkiego.

Rzeźnię z czasem rozbudowywano. W 1903 r. powstał budynek administracyjny (obecnie nieistniejący). W zakładzie działało laboratorium badające mięso. Początkowo rzeźnia funkcjonowała dzięki wykorzystaniu maszyny parowej. Przed II wojną światową rzeźnia była już za mała, a dalsza rozbudowa w tym miejscu była niemożliwa. Dlatego w latach 1938-39 zaprojektowano nową rzeźnię miejską przy Karl-Roensch-Straße, obecnej ul. Lubelskiej. Po drugiej wojnie światowej budynki rzeźni przy al. Wojska Polskiego wykorzystywano w różny sposób, np. w ostatnich latach mieściła się w nich fabryka mebli oraz warsztat samochodowy.